Μουντιάλ 2026: Η συμμετοχή της Ιαπωνίας

από τη Δέσποινα Καγκαρά

Η εμφάνιση της Ιαπωνίας στο Μουντιάλ 2026

Λίγες ημέρες μετά τον αποκλεισμό της Ιαπωνίας από τη Βραζιλία στο φετινό Μουντιάλ, κάνουμε ένα μικρό αφιέρωμα σε μία ομάδα που έδειξε ξανά έναν πολύ καλό εαυτό σε Παγκόσμιο Κύπελλο.

Γιατί, ασχέτως του αποτελέσματος, η Ιαπωνία τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται ως πολλά υποσχόμενη για το μέλλον, διαγράφοντας μία αρκετά καλή πορεία στις σχετικά λίγες συμμετοχές της στη διοργάνωση (μόλις 8, αλλά συνεχόμενες), αποδεικνύοντας σταθερά την αξία της στο γήπεδο.

Προσωπικά, δεν είχα δει πολλούς από τους αγώνες της στα προηγούμενα Μουντιάλ (αν και θυμάμαι χαρακτηριστικά τη νίκη της επί της Ισπανίας στη φάση των ομίλων[1], το 2022), ωστόσο γνώριζα ότι η ομάδα πάει καλά, ειδικά, μάλιστα, αν κρίνουμε και από το γεγονός ότι η εμπειρία της Ιαπωνίας στο Παγκόσμιο είναι σαφώς μικρότερη συγκριτικά με άλλες χώρες[2].

Τα πράγματα για τους Ιάπωνες, μάλιστα, πάνε τόσο καλά (εκτός ίσως από το φετινό Μουντιάλ, όπου μας αποχαιρέτισαν λίγο πιο σύντομα από άλλες χρονιές, στη φάση των 32), ώστε η χώρα έχει γνωστοποιήσει τον προγραμματισμό της για κατάκτηση Κυπέλλου μέχρι το 2050 (“Japan’s Way”). Να σημειωθεί ότι αρχικά ο στόχος είχε τεθεί για το 2092, παρ’ όλα αυτά οι προθέσεις σταδιακά άλλαξαν, καθώς φάνηκε ότι η ομάδα έχει προοπτικές.

Με αυτά και με αυτά, λοιπόν, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για μερικές από τις καλύτερες στιγμές των Ιαπώνων στο φετινό Μουντιάλ, αποτίνοντας το φόρο τιμής που τους αξίζει.

1. Ο προπονητής, Hajime Moriyasu

Δε θα μπορούσαμε παρά να ξεκινήσουμε από τον, επί 8 χρόνια, προπονητή της ομάδας, Hajime Moriyasu, πρόσωπο που αποτελεί μία “ήρεμη δύναμη” θα λέγαμε, καθώς είναι συνήθως αρκετά εγκρατής στον τρόπο με τον οποίο εκφράζεται.

Hajime Moriyasu.

Χωρίς ιδιαίτερες φωνές, συγκριτικά και με προπονητές άλλων χωρών, ο Moriyasu φαίνεται να έχει εμπιστοσύνη στους παίκτες του, ενώ μάλιστα κατά τη διάρκεια των αγώνων έχει “πιαστεί” να κρατά σημειώσεις σε ένα μπλοκάκι (πιθανώς μελλοντικές υποδείξεις ή επισημάνσεις λαθών που παρατηρεί), δείγμα μεθοδικότητας και έμφασης στη λεπτομέρεια.

Το ήθος που έχει δείξει ο Moriyasu είναι κάτι που, επίσης, πρέπει να τονιστεί, καθώς στον τελευταίο αγώνα της Ιαπωνίας φέτος, ο ίδιος (όπως και οι παίκτες) υποκλίθηκε προς το μέρος των κερκίδων, ευχαριστώντας τον κόσμο που είχε παραστεί για να υποστηρίξει την ομάδα, ενώ μάλιστα φαινόταν να μιλά και πολύ παρηγορητικά στους παίκτες, μετά την ήττα από τη Βραζιλία, παρά την εμφανή του συγκίνηση.

2. Οι Ιάπωνες παίκτες

Επειδή όμως τον αγώνα τον κάνουν τελικά οι ίδιοι οι παίκτες, εννοείται ότι πρέπει να αναφερθούμε στον πολύ μεθοδικό και δυναμικό τρόπο με τον οποίο εμφανίστηκαν και φέτος οι “Μπλε Σαμουράι”[3], οι οποίοι αναμετρήθηκαν και με πολύ καλές ομάδες, δίνοντας πάντα τον καλύτερό τους εαυτό.

Παρά το γεγονός ότι πανηγυρική νίκη είχαν μόνο μία φορά μέχρι τον αποκλεισμό τους (έναντι της Τυνησίας, την οποία κέρδισαν με 4-0), ωστόσο και στα άλλα ματς στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων, “πιέζοντας” και δυσκολεύοντας αρκετά τους αντιπάλους τους.

Το αποκορύφωμα εγώ θα πω ότι ήταν η περίπτωση της Βραζιλίας, η οποία μπορεί να κέρδισε, όμως σε όλον τον αγώνα ήταν ιδιαιτέρως επιφυλακτική και “μαζεμένη” απέναντι στους Ιάπωνες.

Δεν ήταν, άλλωστε, λίγες οι φορές όπου οι τελευταίοι απέκρουαν επιτυχώς τη μπάλα, μειώνοντας κατά πολύ τις ευκαιρίες για γκολ, απέναντι τόσο στη Βραζιλία όσο και στις άλλες χώρες με τις οποίες διαγωνίστηκαν. Να πούμε, βέβαια, ότι από πλευράς Ιαπώνων είχαμε και πολλά φάουλ σε αντίπαλους παίκτες, και με αρκετές κίτρινες κάρτες, ειδικά στο τελευταίο ματς.

3. Ο τερματοφύλακας, Zion Suzuki

Μιλώντας για παίκτες, πάντως, θα πρέπει οπωσδήποτε να ξεχωρίσουμε τον φετινό τερματοφύλακα της ομάδας, τον, μόλις 23 ετών, Zion Suzuki, ο οποίος στο πρώτο του κιόλας Μουντιάλ θεωρώ ότι άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις.

Μονίμως συγκεντρωμένος και έτοιμος για κάθε σχεδόν μπαλιά, είχε από τα καλύτερα και πιο γρήγορα αντανακλαστικά που έχω δει (όχι ότι έχω και πολλές γνώσεις, αλλά φαινόταν ο άνθρωπος), “σώζοντας” συχνά τη φάση και ακολουθώντας αποτελεσματικά την πορεία της μπάλας, κάθε φορά που απειλούνταν, και όχι μόνο.

Και επειδή έτυχε φέτος να παρακολουθήσω όλους τους αγώνες της Ιαπωνίας στο Παγκόσμιο (εκτός από τον πρώτο της, με την Ολλανδία), ειλικρινά ο Suzuki ήταν αυτός που με εντυπωσίασε περισσότερο από όλους. Ένα πραγματικό φαβορί, κατά τη γνώμη μου, που ελπίζω να συνεχίσει ακόμη πιο δυνατά στο μέλλον.

4. Ιαπωνία & Τυνησία στον 1000^ο αγώνα

Σε αυτό το Μουντιάλ, η Ιαπωνία έτυχε, μαζί και με την Τυνησία, να έχει λίγο παραπάνω την τιμητική της θα λέγαμε. Και αυτό, γιατί το ματς στο οποίο αναμετρήθηκαν φέτος οι δύο χώρες, στη φάση των ομίλων, αποτελούσε το 1000^ο, από την αρχή της διοργάνωσης! Για τον λόγο αυτό, μάλιστα, τόσο οι διαιτητές όσο και οι παίκτες είχαν εκείνη την ημέρα (21 Ιουνίου για την Ελλάδα) ένα χρυσό σηματάκι στο μανίκι των στολών τους. Μία πραγματικά ιστορική στιγμή για το Μουντιάλ, στο επίκεντρο της οποίας βρέθηκε, όπως είπαμε, και η χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου.

5. Ιαπωνία-Ολλανδία: Το γκολ του Kamada

Θα κλείσουμε με ένα λίγο αστείο γεγονός, δηλαδή το πολύ πρωτότυπο γκολ του Daichi Kamada στο ματς της Ιαπωνίας με την Ολλανδία. Για όσους είδατε τον αγώνα (εγώ είδα το στιγμιότυπο αργότερα), φαντάζομαι ότι το ξέρετε ήδη, ωστόσο, για εκείνους που δεν έχουν καταλάβει, επιτρέψτε μου να εξηγήσω.

Στο 89^ο λεπτό του αγώνα, και ενώ η Ιαπωνία χάνει 2-1 από τους “Οράνιε”, ξαφνικά μπαίνει το πολυπόθητο γκολ για τους Ιάπωνες, ξεκινώντας από τον Koki Ogawa, ο οποίος με μία απότομη κεφαλιά, στέλνει τη μπάλα προς τα δίχτυα. Πριν, όμως, το γκολ μπει, η μπάλα περνάει πάνω από τον Kamada, βρίσκοντάς τον στο κεφάλι, γεγονός που τον καθιστά και τελικά υπεύθυνο για το σωτήριο γκολ.

Δε θα ασχοληθούμε με το ποιος έπρεπε όντως να πάρει τα εύσημα (τυπικά, το γκολ είναι του Kamada), αυτό που μετράει είναι, πρώτον, ότι είχαμε γκολ και, δεύτερον, το απίστευτα αστείο στιγμιότυπο και το, γεμάτο έκπληξη και απορία, βλέμμα των παικτών, μέχρι να συνειδητοποιήσουν τί είχε γίνει.

Αυτά τα “λίγα” για τη φετινή συμμετοχή της Ιαπωνίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο, ζητώ συγγνώμη αν το τράβηξα λιγάκι, όμως μιλάμε και για ένα γεγονός που συμβαίνει μια φορά στα τέσσερα χρόνια. Έπρεπε, λοιπόν, να το τιμήσουμε δεόντως.

Άλλωστε, προσωπικά πιστεύω ότι, εκτός από τις καλές εμφανίσεις της Ιαπωνίας, μιλάμε και γενικά για ένα ενδιαφέρον Κύπελλο φέτος, με νέους κανονισμούς (π.χ το “διάλειμμα ενυδάτωσης”/ “hydration break”[4] στα μισά των ημιχρόνων), αλλά και αποκλεισμούς ή προκρίσεις χωρών που δεν το πολυπεριμέναμε (όπως η ήττα της Γερμανίας και της Ολλανδίας στη φάση των 32, ή η νίκη της Αιγύπτου έναντι της Αυστραλίας που της παραχώρησε, για πρώτη φορά, μία θέση στους 8 και άλλα πολλά).

Δεν έχει μείνει, πάντως, πολύς καιρός για τον τελικό, οπότε με αγωνία αναμένουμε να δούμε την εξέλιξη των αγώνων και τον νικητή του Μουντιάλ 2026. Ας κερδίσει, λοιπόν, ο καλύτερος!

Υ.Γ. Το σημερινό κείμενο γράφτηκε από κάποιον που δεν έχει γενικά ιδιαίτερες γνώσεις από ποδόσφαιρο. Μου αρέσει απλώς που και που να το παρακολουθώ, γι’ αυτό και πολύ πιθανόν να μην έχω αντιληφθεί σωστά κάποια πράγματα που αναφέρω, αν και προσπάθησα να διασταυρώσω όσο το δυνατόν καλύτερα τις πηγές μου. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, αναμένω τυχόν σχόλια για βελτιώσεις!

[1] “Φάση των Ομίλων” ονομάζεται η πρώτη περίοδος του Μουντιάλ, όπου οι ομάδες χωρίζονται σε ομίλους και ανταγωνίζονται μεταξύ τους, με 3 αγώνες η κάθε μία. Στο τέλος της διαδικασίας αυτής, κρίνεται το ποιες χώρες, βάσει πόντων, περνούν στον επόμενο γύρο, τη “Φάση των 32”. Aπό εκεί και πέρα, κάθε χώρα παίζει μόνο έναν αγώνα τη φορά, γεγονός που θα κρίνει τυχόν πρόκριση της στους “16”, και από εκεί στα προημιτελικά, τα ημιτελικά και, φυσικά, τον τελικό.

[2]Χώρες όπως η Γαλλία ή Ολλανδία έχουν λάβει πιο συχνά μέρος στο Παγκόσμιο (17 και 12 φορές, αντίστοιχα), ενώ αποκορύφωμα αποτελεί η Βραζιλία που έχει συμμετάσχει σε κάθε διοργάνωση (δηλαδή, 23 φορές ως τώρα).

[3] Το παρατσούκλι της Εθνικής Ιαπωνίας. Αντίστοιχα προσωνύμια έχουν και άλλες εθνικές ομάδες, όπως π.χ η Ολλανδία, η οποία ονομάζεται και “Οράνιε” (“Oranje”> από τον τίτλο της Βασιλικής Οικογένειας της χώρας, Huis van Oranje-Nassau).

[4] Ένα περίπου τρίλεπτο διάλειμμα όπου οι παίκτες μπορούν να πιούν νερό, το οποίο, σαφώς, λειτουργεί και ως μία μικρή ευκαιρία επανασυντονισμού των ομάδων από τους προπονητές τους. Παρά το γεγονός ότι, ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες, έχει τύχει και σε προηγούμενα Μουντιάλ να υπάρξει πρόβλεψη για ενυδάτωση των αθλητών πριν τη λήξη των ημιχρόνων, ωστόσο είναι η πρώτη φορά φέτος που η διαδικασία θεσπίζεται ως γενικός κανονισμός. Πολλοί, μάλιστα, θεωρούν ότι το διάστημα αυτό είναι απλά μία ακόμη ευκαιρία παρουσίασης χορηγών.